Βρισκόμαστε μία μόλις βδομάδα μετά τις βουλευτικές εκλογές και την αλλαγή της κυβέρνησης. Εν μέσω οικονομικής κρίσης αλλά και με την "καυτή πατάτα" των μεταρρυθμίσεων που άφησε στη μέση η προηγούμενη κυβέρνηση, η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δείχνει ήδη από τις πρώτες μέρες ξεκάθαρα την κατεύθυνση στην οποία θα κινηθεί συνεχίζοντας την ίδια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Επιταχύνει την επίθεση απέναντι στους εργαζόμενους και τη νεολαία, στο δρόμο που έχει ανοίξει η προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ... συνεχίζει στην εφαρμογή και υλοποίηση αντιδραστικών νομοθετημάτων όπως ο αντι-ασφαλιστικός νόμος Πετραλιά, προγραμματίζει την περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας και προωθεί νέες ιδιωτικοποιήσεις, ξεκινώντας απ' το λιμάνι του Πειραιά. Μάλιστα, σε μια προσπάθεια "πρόληψης" των κοινωνικών αντιδράσεων και καταστολής των μαζικών κινημάτων, που έχουν αποδείξει ότι με τη μαχητικότητά τους μπορούν να πετυχαίνουν νίκες μπλοκάροντας τα αναδιαρθρωτικά σχέδια της προηγούμενης κυβέρνησης, επιδίδεται σε ένα όργιο καταστολής και τρομοκρατίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η βίαιη κατάπνιξη των κινητοποιήσεων των λιμενεργατών, οι οποίοι συγκρούστηκαν με την κυβερνητική επιλογή για παραχώρηση μέρους του λιμανιού του Πειραιά από το δημόσιο σε πολυεθνική, απεργώντας για 15 ημέρες και διεκδικώντας τα αυτονόητα για τους ήδη δυσβάσταχτους όρους εργασίας τους. Η έννοια της λέξης "προστασία" του πολίτη για την νέα κυβέρνηση είχε άλλωστε φανεί και μερικές μέρες πριν, όταν με χουντικής εμπνεύσεως επιχειρήσεις των δυνάμεων καταστολής έγιναν μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις στην περιοχή των Εξαρχείων, εγκαθιδρύοντας μάλιστα μόνιμα(!) σταθερές μονάδες και περιπολίες σε κάθε γωνία και καλλιεργώντας ένα κλίμα τρομοκρατίας χωρίς προηγούμενο. Το περιστατικό αυτό έρχεται να συμπληρώσει ο θάνατος ενός 25χρονου Πακιστανού μετανάστη, από τον ξυλοδαρμό και τα βασανιστήρια που υπέστη στο αστυνομικό τμήμα Νίκαιας μετά τη σύλληψή του αλλά και η υπόσχεση του υπουργού Μ. Χρυσοχοϊδη για τη συνέχιση τέτοιων "εκκαθαρίσεων". Ενδεικτικό είναι ότι στην πορεία διαμαρτυρίας που διεξάχθηκε για τη δολοφονία του μετανάστη έχουν γίνει πολλαπλές συλλήψεις με βάση τον επίμαχο... τρομοκρατικό νόμο της ΝΔ για τις κουκούλες.
Η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, από όποια κυβέρνηση και αν υλοποιείται, και το κλίμα τρομοκρατίας που τη συνοδεύει δεν φοβίζουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία αλλά τους εξοργίζουν. Οι απεργίες μαζικότατης συμμετοχής που έγιναν από σωματεία σε δυο από τις μεγαλύτερες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα -Wind και Vodafone- στέλνουν αισιόδοξα μηνύματα και αποδεικνύουν ότι η εργαζόμενη πλειοψηφία μέσα από τη συλλογική της συγκρότηση και τα μαχητικά μέσα πάλης καταφέρνει να αγωνίζεται και να νικά!
Το μέτωπο της εκπαίδευσης...
Κυρίαρχο ζήτημα και πάγιο σημείο σύγκρουσης του φοιτητικού κινήματος με το υπουργείο αποτελεί η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση σε όλες τις όψεις της. Τα τελευταία χρόνια αυτές κωδικοποιούνται στις προσπάθειες αναγνώρισης και εδραίωσης της ιδιωτικής εκπαίδευσης, στην συντηρητικοποίηση και αυταρχικοποίηση του ελληνικού πανεπιστημίου μέσα από το νόμο Γιαννάκου (νέος νόμος-πλαίσιο) και την εμπέδωση του "αγγλοσαξονικού" μοντέλου στη βάση των επιταγών τησ Ε.Ε. για την τριτοβάθμια εκπαίδευση (αξιολόγηση, Πιστωτικές Μονάδες κτλ).
Το μπλοκάρισμα της αναθεώρησης του άρθρου 16Σ και της αναγνώρισης των ιδιωτικών πανεπιστημίων από τις δυναμικές φοιτητικές κινητοποιήσεις οδήγησε την προηγούμενη κυβέρνηση στο να επιχειρήσει να τα φέρει "απ 'το παράθυρο" ανοίγοντας ένα νέο μέτωπο, αυτό της αναγνώρισης των ιδιωτικών κολεγίων, ΚΕΣ. Ο απερχόμενος Υπ. Παιδείας προετοίμασε μάλιστα το έδαφος για το ΠΑΣΟΚ υπογράφοντας κυριολεκτικά τρεις ημέρες πριν τις εκλογές, και εν μέσω νεκρής -από άποψη φοιτητικών διεργασιών- περιόδου, τις άδειες λειτουργίας 33 κολεγίων, μια ενέργεια που παρότι είναι πραξικοπηματική αλλά ακόμα και παράτυπη δεν ανακαλεί η νέα κυβέρνηση. Εξάλλου, ο Γ. Παπανδρέου ήταν αυτός που προεκλογικά διατυμπάνιζε σε κάθε τόνο την θέση του ΠΑΣΟΚ για αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Τι έρχονται όμως να φέρουν τα ΚΕΣ;
Η αναγνώριση των κολεγίων έρχεται να πλήξει τόσο τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των δημόσιων πανεπιστημίων όσο και τους όρους φοίτησης μέσα σε αυτά:
Ζητήματα Σχολής...
Παράλληλα με τα κεντρικά ζητήματα, υπάρχουν και εσωτερικά ζητήματα της σχολής που απασχολούν το σύνολο των φοιτητών. Χαρακτηριστικό είναι το φαινόμενο των μαζικών κοψιμάτων, τα οποία τείνουν να γίνουν σύνηθες στη σχολή μας αλλά και η σκλήρυνση της επιτήρησης οι παράλογες απαιτήσεις κατά τη διάρκεια της εξέτασης (δεν είναι δυνατόν να απαγορεύεται σε φοιτητές να πάνε στην τουαλέτα!). Ενδεικτικά, στην τελευταία εξεταστική ξεχώρισαν τα μαθήματα της Φυσικής ΙΙ και των ΣΑΕ. Η Φυσική ΙΙ μάλιστα, που είναι και μάθημα του 2ου εξαμήνου, είχε ποσοστό αποτυχίας που άγγιζε το 80% με την πλειοψηφία των φοιτητών που εξετάσθηκαν να αποχωρούν με το που παίρνουν τα θέματα...!
Πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα καθηγητικής αυθαιρεσίας αποτελεί το μάθημα των ΣΑΕ το οποίο έχουν φτάσει να χρωστάνε πάνω από 1000 φοιτητές αφού το ποσοστό των επιτυχόντων σε κάθε εξεταστική δεν ξεπερνάει συνήθως το 20%... Θεωρώντας ότι και στη φετινή εξέταση υπήρξε η ίδια προβληματική -λάθος και ασαφή θέματα, μεγάλη δυσκολία- ως φοιτητικός σύλλογος πρέπει να πιέσουμε το τμήμα των καθηγητών για παραίτηση και αντικατάσταση των διδασκόντων εφόσον αρνούνται να επιλύσουν το πρόβλημα αλλά και να απαιτήσουμε κανονικοποίηση των βαθμών και ανθρώπινα θέματα. Ήδη έχει γίνει μια μαζικότατη παράσταση διαμαρτυρίας 200 ατόμων και έπεται και συνέχεια. Η συγκεκριμένη παθογένεια μετρά χρόνια στη σχολή μας και δεν πρέπει να την αφήσουμε να διαιωνιστεί μαζί με την προοπτική αποφοίτησης μας... Πρέπει να διεκδικήσουμε τις σπουδές και τους όρους φοίτησης που μας αξίζουν κόντρα σε κάθε είδους αντίστοιχες λογικές.
Για την προσπάθεια ανασυγκρότησης της ΕΦΕΕ...
Απέναντι στις συλλογικές μας διεκδικήσεις και τους μαζικούς αγώνες, βέβαια, βρίσκονται για άλλη μια φορά οι καθεστωτικές παρατάξεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ. Από τη μία, η ΔΑΠ, η οποία προώθησε την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με την προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει να στηρίζει αυτή την πολιτική κόντρα στις γενικές συνελεύσεις και τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων. Από την άλλη, η κυβερνητική πλέον ΠΑΣΠ αποτελεί το μακρύ χέρι της κυβέρνησης στο πανεπιστήμιο και συνεχίζοντας πίσω από ένα "αριστερό" προσωπείο να καλλιεργεί ένα προφίλ υπεύθυνης δύναμης, στηρίζει ουσιαστικά τις προωθούμενες μεταρρυθμίσεις και αποτελεί σύμμαχο του υπουργείου. Στον αντίποδα η ΠΚΣ, η οποία επιμένοντας στο δρόμο της αυτοαναφορικότητας και της πολιτικής περιχαράκωσης, καταγγέλλει κινήματα που δεν μπορεί να ελέγξει και προτάσσει τις καθοδηγούμενες "επιτροπές αγώνα" απέναντι στις γενικές συνελεύσεις και τις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων. Αλλά και η ΑΡ.ΕΝ, η οποία παρά τον κινηματίστικό της λόγο και τις προσπάθειες να πείσει για την "αριστεροσύνη" της δε μπορεί να κρύψει τη λογική της συνδιαχείρισης και του συμβιβασμού και πολλές φορές την ταύτιση με τις ίδιες τις αναδιαρθρώσεις.
Ενδεικτικό τόσο του ρόλου των καθεστωτικών παρατάξεων αλλά και των παρατάξεων της επίσημης αριστεράς όσο και της επιθετικής διάθεσης της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης αποτελεί η προσπάθεια ανασυγκρότησης της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος (ενός οργάνου που εδώ και δεκαπέντε χρόνια παραμένει ανενεργό) μέσω της σύγκλισης Πανσπουδαστικού συνεδρίου τέσσερις μόλις μέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές. Σε μια νεκρή πολιτικά περίοδο και πριν τις πρώτες Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων, οι επίσπευση των απαιτούμενων διαδικασιών από τις καθεστωτικές παρατάξεις καταδεικνύει ξεκάθαρα το στόχο τους, που δεν είναι άλλος από την ενσωμάτωση και την οριοθέτηση του φοιτητικού κινήματος. Ενός κινήματος που έχει πετύχει νίκες και έχει προκαλέσει ισχυρά πλήγματα στην αναδιαρθρωτική πολιτική των κυβερνήσεων όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η προσπάθεια αυτή έρχεται μετά από 3 χρόνια μαζικότατων φοιτητικών κινητοποιήσεων με δεκάδες χιλιάδες φοιτητές να κατεβαίνουν στους δρόμους για να μπλοκάρουν τις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων, μέσα από τις επιτυχημένες καταλήψεις και το συντονιστικό τους.
Σε μια περίοδο, που το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να συνεχίσει την επιθετική πολιτική των προκατόχων του διακηρύσσοντας ως πρώτη προτεραιότητα το μέτωπο της εκπαίδευσης είναι ξεκάθαρος ο ρόλος που θα έρθει να παίξει η ΕΦΕΕ ως επίσημος συνομιλητής στον επικείμενο "διάλογο". Δεν είναι τυχαίο, ότι στα διαπαραταξιακά μαζέματα που πραγματοποιούνται καμία παράταξη δεν τοποθετείται πολιτικά στα φλέγοντα ζητήματα της εκπαίδευσης παρά τις επανειλημμένες ερωτήσεις αλλά όλα κινούνται "από τα πάνω" στη βάση "υπόγειων"συνεννοήσεων. Άλλωστε, είναι αξιοσημείωτο ότι αυτή η διαδικασία έρχεται 6 μήνες μετά τις εκλογές για να επικυρώσει και να νομιμοποιήσει αμφιλεγόμενα αποτελέσματα σε σχολές που είναι αδιαμφισβήτητα προϊόντα νοθείας αλλά και χωρίς να έχει τοποθετηθεί δεύτερη κάλπη όπως προβλέπεται.
Απέναντι σε τέτοιες λογικές οι φοιτητές πρέπει να απαντήσουν στα αμφιθέατρα μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές τους διαδικασίες, τις Γενικές Συνελεύσεις. Το φοιτητικό κίνημα έχει αποδείξει ότι δεν οριοθετείται και δεν καταστέλλεται αλλά ακηδεμόνευτο και ανυποχώρητο μπορεί να επιλέξει μόνο του τις μορφές οργάνωσής του κόντρα στις διαχειριστικές λογικές των παρασκηνιακών συνεννοήσεων. Μέσα απ' τις μαζικές του διαδικασίες και τα μέσα πάλης του μπορεί να δώσει ηχηρά μηνύματα στα κυβερνητικά επιτελεία και τις καθεστωτικές λογικές που τα στηρίζουν μέσα στα πανεπιστήμια.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ: