Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος με μεγάλη περηφάνια η παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ διοργάνωσε το περίφημο διδακτικό σεμινάριο για τους φοιτητές του 1ου έτους σχετικά με την εργασία στο ηλεκτρολογικό σχέδιο.

Ένα σεμινάριο που μόνος λόγος διεξαγωγής του είναι η πηγαία διάθεση της γαλάζιας παράταξης να προσφέρει βοήθεια στο νέο φοιτητή ο οποίος περιπλανιέται χαμένος στον κυκεώνα των εργαστηρίων και των σημειώσεων (τις οποίες ήδη η ίδια παράταξη του έχει απλόχερα παράσχει). Επίσης είναι η ίδια παράταξη η οποία μαζί με την ΠΑΣΠ (η πρώην και η νυν, κυβερνητικές νεολαίες δηλαδή) έχει φροντίσει για τη διασκέδαση, τα ταξίδια, τις αθλητικές δραστηριότητες για κάθε φοιτητή δικαιολογώντας άψογα το σλόγκαν που κοτσάρουν στις αφίσες τους: «...δίπλα στο φοιτητή».

Η αλήθεια είναι ότι δε χρειάζεται να ειπωθούν πολλά σχετικά με το πώς η ρουσφετολογία και οι πελατειακές σχέσεις είναι εγγεγραμμένες στο DNA των δυο παρατάξεων. Από τη μία οι κομματικοί τους πατέρες έχουν μάθει καλά τη δουλειά εδώ και χρόνια, από την άλλη αρκεί να ρίξεις μια ματιά στις αφίσες και στις «ανακοινώσεις» για να καταλάβεις ότι ο ρόλος τους στο ελληνικό πανεπιστήμιο αρχίζει και τελειώνει σε αυτά που αναφέραμε παραπάνω. Βέβαια η ιστορία συνεχίζεται σε πολύ πιο χυδαίες καταστάσεις με διαπλοκή με καθηγητές και εξυπηρετήσεις σε εξεταστικές και μεταπτυχιακά αλλά χρειάζονται αρκετές σελίδες για να μιλήσουμε για την εποποιία της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ.

Η ουσία, όμως, είναι ότι αν σε κάποιο μάθημα απαιτούνται περαιτέρω ή πιο αναλυτικές επεξηγήσεις σχετικά με τα θέματα, κάποια εργασία κλπ σωστό είναι οι ίδιοι οι φοιτητές να έχουν (ή να αποκτήσουν) το θάρρος και την ωριμότητα να το απαιτήσουν από τους καθηγητές και να τους αφορά και όλους παρά η κάθε ΔΑΠ να αναλαμβάνει ένα ιδιότυπο ντάντεμα των πρωτοετών φοιτητών εκμεταλλευόμενη το άγχος τους για την πρώτη εξεταστική.

Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργείται διευρυμένα από ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, πέρα από μια αποστροφή σε πραγματικά ζητήματα κοινωνικού προβληματισμού και η νοοτροπία της «εξυπηρέτησης» με την έννοια της πολιτικής εξαγοράς που είτε άμεσα είτε πιο έμμεσα ανταλλάσει κάποιες «παροχές και διευκολύνσεις» (λίγοτερο η περισσότερο ανήθικες) με την πολιτική τοποθέτηση. Πολύ περισσότερο ο φοιτητικός συνδικαλισμός είναι η δυνατότητα των φοιτητών να συζητάνε ανοιχτά και μαζικά, να αμφισβητούν, να συγκροτούνται ως συλλογικότητα (φοιτητικός σύλλογος), να απαιτούν και να πετυχαίνουν. Για αυτό το λόγο, εκείνους, που βλέπουν το σύλλογο σαν ένα χώρο δοσοληψιών παντός τύπου για την εξαγορά της σιωπής μας, τους αξίζει η μεγαλύτερη κατακραυγή.